این من نه منم ، اگر منی هست تویی

ور در بر من پیرهنی هست تویی

مادر،

اي لطيف ترين گل بوستان هستي،

اي باغبان هستي من،

گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند.

گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد.

گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند.

گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد.

گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف

دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد.

مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛

تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

در زماني که نه چندان دور بود

بار غم بر مردم رنجور بود

نور چشم فاطمه تنهاترين

نورچشمي‌ها همه بالاترين

بر زبان مردماني بي‌خيال

رفت آل مصطفي زير سؤال

عده‌اي بي‌عار کردند، آن زمان

قصد استيضاح از صاحب زمان

ما مريدان امام امتيم

ما همه دلدادگان خدمتيم

آن نگاه آشنا يادش بخير

ذکر آن روح خدا يادش بخير

عزت اسلام در کل جهان

سرفرازي همه ايرانيان

تا که آن حق مسلم داشتند

در جهان بذر محبت کاشتند

محو اسرائيل از روي زمين

احترام مردم و مستضعفين

علم، آرامش، رفاه و توسعه

رفع تبعيض و حقارت، توطئه

ملتي با شور و عشق و شادمان

ضد ظلم و امتياز اين و آن

عدل و انصاف و شکوفايي و شور

قطع از اموال مردم دست زور

در حمايت از امام و رهبري

حيدريم، حيدريم، حيدري

الغرض با غيرت احمدي‌نژاد

پرده از روي منافق اوفتاد

سیدی تنها به رنگ سبز نیست

سبز یعنی عاشق مولا شدن

پشت درب حیدری زهرا شدن

سبز یعنی عشق تا شور و بلا

با حسین وفاطمه در کربلا

سبز یعنی ساقی مست وهدف

همچو عباس یل شاه نجف

طالب سبزم نه این سبز ریا

سبز هم بازیچه شد  مهدی بیا  

عشق من! پاییز آمد مثل پار

باز هم، ما باز ماندیم از بهار

همه در بعثت ِ ذرات هستیم

همه پیغمبر ِ بذات هستیم

بشر آیینه دار ِ بی سباتیست

اگر نه دانش ِ توحید ذاتیست

خدا جز خاک مأوایی ندارد

جهان غیر ِ خدا جایی ندارد

خدا در لابلای لا مکان است

خدا مثل حقیقت بی نشان است

خدا در گِل ، خدا در آب و رنگ است

خدا نقاش ِ این جمع قشنگ است

خدا یعنی درختان حرف دارند

شقایق ها درونی ژرف دارند

خدا ذات گل و ذات قناریست

خدا اثباتِ باران بهاریست

خدا را میتوان از خلصه فهمید

خدا را در پرستش میتوان دید

خدا در باطن آبادِ شراب است

خدا در قعر چشمان ِ تو خواب است

خدا در هر نظر آیینه ی ماست

همین حالا خدا در سینه ی ماست

در آغاز هیچ نبود،کلمه بود وآن کلمه خدا بود "

و"کلمه"بی آنکه بخواندش،و بی "اندیشه ای" که بدانش،چگونه می توان بود؟

و خدا یکی بود وجز خدا هیچ نبود

و با" نبودن " چگونه می توان "بودن"؟

و خدا بود و با او، عدم وعدم گوش نداشت،

حرفهایی هست برای "گفتن " ،

که اگر گوشی نبود ، نگوییم

و حرفهای هست برای نگفتن،

حرفهایی که هرگز سر به " ابتذال گفتن" فرود نمیاورند.

حرفهایی شگفت،زیبا واهورایی همین هایند،

و سرمایه ماورایی هر کس به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد،

حرفهایی بیتاب و طاقت فرسا،

که همچون زبانه های بیقرار آتشند،

کلماتش ،هر یک انفجاری را به بند کشیده اند،

کلماتی که پاره های "بودن" آدمی اند .....

اینان همواره در جستجوی "مخاطب خویشند،

در صمیم "وجدان" او آرام میگیرند

و اگر مخاطب خویش رانیافتند،نیستند،

و اگر او را گم کردند،روح را از درون به آتش میکشند

و دمادم،حریق های دهشتناک عذاب بر میافروزند

و خدا برای نگفتن حرفهای بسیار داشت،

که در بیکرانگی دلش موج میزد و بیقرارش میکرد

و عدم چگونه میتوانست"مخاطب او باشد؟

هر کس گمشده ای دارد،

و خدا گمشده ای داشت .

هر کسی دو تا است و خدا یکی بود

هر کسی ،به اندازه ای که احساسش میکنند،"هست".

هر کسی را نه بدان گونه که" هست"،احساس میکنند،

بدان گونه که احساسش میکنند،"هست".

خدايا مرا وسيله ای برای صلح و آرامش قرار ده

من

آن

غنیمت ِ

جنگی هستم

که هرکس

سهم دارد از من

هر کس

می آید

تکه ای را

بردارد و برود

من آن

غنیمت

جنگی هستم

که در پایان هر جنگی

آنکه چوب حراج می خورد

منم...

من آن

«هیچ» هستم

که احساس کسی بودن

بزرگترین سوء تفاهم زندگی ام بود

طوفانی بود که سپری شد

قایقی بود که گذشت

یا شکست...

سیاهی ابر سرآمد

رگباری بود

که بارید

و پرید

حال دريا

- این پهنه ی بی پایان -

یک بغل آرامش است...

های

فلانی!

میدانستی؟

بر دریا، رد پایی نمی ماند؟

و تو حتی

اقرار نکردی

به بغضی که

بر گلو نشست

و یا قطره ای که

در کاسه چشم، چرخید...

                                                    گوربان

به قلب

گفتم

برای خوب تپیدن

باید نلرزید!

و به چشم

گفتم

برای نافذ بودن

باید بخیل بود

بذل نگاه

قیمتش را

کم می کند

کم نگاه کن

اما عمیق

با تو هستم

خانه دلت را تکانده ای

یا تنها

در پی تکاندن ظاهری

                                                                  عیدانه دلت مبارک باشد

ای...

عاجز از

فتح ِ تمام قد ِ یک مرد!

دستان ِ تو

کوتاه است

شکوه از

بی وفایی ِ نخل نکن!

پیاله

زیر ِ رود گرفتی

نفرين به سرریز می کنی!

غرق ِ نعمتيــ ـم...

لاف ِ مصیبت چرا؟

نگاه که میکنم

داشته های امروزم

آرزوی ده سال پیشم بود!

خدا آنقدر به تدریج

و بی سر و صدا ارزانی می کند

که تشکر از یادمان می رود...

امان از آنکه

بی سر و صدا

و به تدریج

بگیرد...

الحمد لَک!

میبینی ما چه

جماعت بی وفایی هستیم!؟

آنچه میخواهیم و نمی دهی را جار میزنیم!

آنچه می خواهیم و می دهی را

یا از خاطر می بریم

یا به زبان نمی آوریم

مبادا چشم زخم شود!

اینگونه

ناشکری شد، عادت

تکفیر نعمت شد، امانی از چشم زخم

الحمدلَک

مَسکن، تويي...

نه اين چارديوار!

تو باشی و

اين چار دیوار نباشد

- بگویم یا کتمان کنم -

آرامم...

تو نباشی

اين چارديوار

محبس است!

تفاوت

از دره تا قله است

میان آن روزهایی که

در را با کلید باز می کنم...

و روزهایی که در را به رویم باز میکنی...

بايد در

خطر غرق بود

تا قدر نجاتگری خدارا دانست...

سراپا

سجده ی شکرم

جان عزیزت

به این دو گماشته ای که

بر دوش من گذاشتی

بگو پشتشان را به من کنند!

بغض خفه ام کرده

از نگاه هر کس بیزارم

إِلَهِي وَ رَبِّي

مَنْ لِي غَيْرُكَ أَسْأَلُهُ كَشْفَ ضُرِّي

وَ النَّظَرَ فِي أَمْرِي

 های های

خدا

چرا

گریه ی مرد

صدایش بلند است؟

به من

هق هق

بی صدا بیاموز

خسته ام از بغض خوردنها...

در دنيا

مرا

به هيزم  ِ

صداقتــــم

می سوزانند

در عقبی

به عقوبت کذب...

انتخاب

در

کدام سو

سوختن است!

نه در اصل ِ سوختن...

بیا

به یُمن ِ

راستگویی

بی کسی ام را ببین...

هرکس

به اندازه ی

ســــکوتش

با خود، انس دارد

و به اندازه ی سخنش

از خويشتن خویش

دور است!

روزگارم

چونان

زورقی است

بی پارو

به سوی ساحلم می برد

یا به قعر  ِ بحر

نمیدانم...

ناخدا

خداست...

او میداند

چه بسا

نجات

غرق شدن باشد!

فصل عزا آمد ودل غم گرفت

خیمه ی دل بوی محرم گرفت

السلام علیک یا ابا عبدالله
 

 و علی الارواح التی حلت

 بفنائک  

علیک منی سلام الله

ابدا ما بقیت و بقی الیل و

 النهار 

ولا جعله الله آخر العهد 

 منی لزیارتکم 

اَلسَّلامُ  عَلَی الحُسَین(ع) 

وَ عَلی عَلیِّ بنِ الحُسَین(ع) 

وَعَلی اُولادِ الحُسَین(ع) 

وَ عَلی اَصحابِ الحُسَین(ع)

لباس مشکی ما را به دستمان بدهید 

به ما حسینیه گریه را نشان  بدهید 

مرا  که  راهی بزم  عزای   اربابم 

برای زود رسیدن  کمی توان بدهید 

اگر خدای  نکرده در  آخر   خطم 

به جان اشک سه ساله مرا امان بدهید 

نماز گریه ما با امامت سقاست 

به روی ماذنه کربلا اذان بدهید 

برای آنکه بمانم همیشه بر درتان 

به کلب قافله عشق استخوان بدهید 

قسم به حرمت چشما نتان اگر مردیم 

به روی سنگ حسینیه غسلمان بدهید

ای آخرین توسل سبز دعای ما

آیا نمی رسد به حضورت صدای ما؟

شنبه دوباره شنبه دوباره سه نقطه چین

بی تو چه زود می گذرد هفته های ما

در این فراق تا که ببینی چه می کشیم

بگذار چشمهای خودت را به جای ما

موعود خانواده کی از راه می رسی

کی مستجاب می شود "آقا بیای ما" ؟

کی می شود بیایی واز پشت ابرها

خورشید های تازه بیاری برای ما

آقا اگر نیایی وبالی نیاوری

از دست میرود سفر کربلای ما

پدر یعنی مهربانی

پدر یعنی یک دنیا صداقت

پدر یعنی یک دنیا حرف نگفته

پدر یعنی یک آغوش باز برای در آغوش کشیدن

   پدر یعنی همبازی دوران کودکی

          دوست دوران نوجوانی

                  حامی دوران جوانی

                          و پناهگاه همه دوران زندگی

           پدر یعنی عشق

                                  پدر یعنی پدر 

تاج از فرق فلک بر داشتن

جاودان آن تاج بر سر داشتن

در بهشت آرزو ره یافتن

هر نفس شهدی به ساغر داشتن

روز،در انواع نعمت ها وناز

شب بتی چون ماه در بر داشتن

شامگه چون ماه رویا آفرین

 ناز بر افلاک و اختر داشتن

حشمت و جاه سلیمان یافتن

شوکت و فر سکندر داشتن

تا ابد در اوج قدرت زیستن

ملک هستی را مسخر داشتن

بر تو ارزانی،که ما را خوشتر است

لذت یک لحظه: مادر داشتن

پر کن دوباره کِیْل مرا ایها العزیز

آخر کجا روم به کجا ایها العزیز

رو از من شکسته مگردان که سال‌هاست

رو کرده‌ام به سوی شما ایها العزیز

جان را گرفته‌ام به سردست و آمدم

از کوره راه‌های بلا ایها العزیز

وادی به وادی آمده‌‌ام از درت مران

وا کن دری به روی گدا ایها العزیز

چیزی که از بزرگی تو کم نمی‌شود

این کاسه را ... فاوف لنا... ایها العزیز

خالی‌تر از دو چشم من این جان نیمه جان

محتاج یک نگاه تو یا ایها العزیز

 ما، جان و مال باختگان را رها مکن

بگذار بگذرد شب ما ایها العزیز

دستم تهی است... راه بیابان گرفته‌ام

دست من و نگاه شما ایها العزیز

سایه تون رو خاکه اما خودتون حبس بهشتین

دلمون گرفته اینجا کاشکی نامه می نوشتین

ما کجا بریم از اینجا وقتی سنگه دست و پامون

کاشکی نامه می نوشتین به نشونی دلامون

ما کجا بریم از اینجا حبس آسمون و خاکیم

برا عاشقی حقیریم واسه زندگی هلاکیم

دلمون گرفته از هم دلمون گرفته با هم

تو زمونه ای که آدم داره تنها می شه کم کم

در این دنیا که من ماندم تیره و تاریک

بروی ما نگاه خدا خنده میزند

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم

زیرا چون زاهدان سیه کار و خرقه پوش

پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم

پیشانی ز داغ گناهی سیه شود

بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا

نام خدا نبردن از آن به که زیر لب

بهر فریب خلق بگوئی خدا خدا