بازی تنهايمان در برف

شب از نيمه گذشته،

 بوی تابستان می آيد،

 بوی شيرين، بوی گس...

آيینه ها خوابند،

 پشت ديوار چشم من مانده، 

التهاب ستاره ای

صبح نيامد، قلمم خوابيد،

تا سجود دفترم ستاره باريد

رنگ‌ها را که می‌نشانم کنار هم روی پهنه‌ی خاکستری کاغذ،

نفس خاک را می‌شنوم، و صدای تو که در آرامش خدای‌گونه‌ات

 فارغ از هر رنگی صدایم می‌کنی.

والله اگر هرم نفس‌های تو نباشد هیچ رنگی در دستان من

 صدای رنگی دیگر نمی‌شود،

 تا شادی کودکانه‌ی لحظه‌های بودنمان را با رنگ،

بی‌رنگ بنویسد: " تو"

ازپس اين حصار سرد و دلتنگی

می دانم که از سنگينی نگاهت ديوار خواهد شکست

درخواب بماند خواب

      گفتی که:

                  ـ"چو خورشید زنم سوی تو پر،

     چون ماه، شبی می کِشم از پنجره سر!"ـ

      اندوه که خورشید شدی،

                                             تنگ غروب!

    افسوس، که مهتاب شدی

                                           وقت سحر!

نم نم بارون نيومد

صداش به گوشم نيومد

دستاشو برد زير سرش

چشماشو بست منتظرش...

برخیزید

آبی که سهراب می گفت دارد گل می شود

چشمانتان را زین پس با چه می شویید ،

بار دیگر با کدامین روی عکس سهراب را یاد می کنید.

باید بلند شوید و برای جوشیدن این آب کاری کنید ،

باید سر زنگ فارسی بلند داد بزنید که ما اول شخص جمعیم.

باید سدها را بشکنید و با هم شعار بدهید:

که اگر ماه زیر ابر رفت ستارگان آسمان را تنها نمی گذارند.

باید بلند شوید.

جور دیگر نمی خواهد ،

همین طور بنگرید و وقتی که بلندی دیدید بعد پرواز کنید ،

بعد چشمها را بشویید و جور دیگر بنگرید.

کدخداها اگر نمی خواهند کاری بکنند خودمان باید بکنیم

و این رود را گود تر کنیم.

بیایید تلاجن بکاریم تا بلند شود

تا زیر سایه اش چشم در راه آزادی باشیم

و در بالای شاخه اش نگهبان آب شویم

و مگذاریم که همسایگان از آن ببرند.

برخیزید که این آب شیشه عمر شماست.

سهراب گفت این آب میهن ماست. 

بوی باران بوی سبزه بوی خاک

شاخه های شسته باران خورده پاک

آسمان آبی و ابر سپيد

برگ های سبز بيد

عطر نرگس رقص باد

نغمه شوق پرستو های شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک می رسد اينک بهار

خوش به حال روزگار!

خوش به حال چشمه ها و دشت ها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نيمه باز

خوش به حال دختر ميخک که می خندد به ناز

خوش به حال جام لبریز از شراب

خوش به حال آفتاب

ای دل من گرچه در این روزگار

جامه رنگین نمی پوشی به کام

باده رنگین نمی نوشی ز جام

نقل و سبزه در میان سفره نیست

جامت از آن می که میباید تهی است

ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم

ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار

گر نکوبی شيشه غم را به سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ                            فریدون مشیری

ای خدای بزرگ:

هر روز به یادمان بیاور

که از همه نعمت هایی که به ما ارزانی داشته ای

          "بالاترین آن محبت است"

اگر چه کافی نیست که به عزیزانمان محبت کنیم

                  خدایا دلهامان را بگشا

نه فقط به روی نزدیکانمان

                       بلکه به روی همه انسانها

آسمان را می دهم به شما

شما که هر شب از آن

ستاره هایتان را می چینید

مرا لگدمال نگاههای حقیرتان مکنید

مرا بی ستاره مدانید

با آسمان غریبه نخوانید

 ستاره ی من در پس شبهای شماست

پنجه ی مریم

رسته در شکاف صخره ای

این همه رنگ

 از کجا آورده ای تا بشکوفی

قطره قطره شکوفه

از سر صخره ها گرد آوردم

از گلبرگهای سرخ

دستمالی بافته ام

تا آفتاب هدیه کنم

آری هنوز چله نشینم

در کوچه های غربت و اندوه

بی آنکه یاد سبز وجودش رها کند

چشمان خو گرفته به تاریکی مرا.

دیریست بر کرانه ی این رود

ایستاده ایم

وین رود پر خروش

با های و هوی خویش

گویی مرا به سخره گرفته است

وز هرچه آرزوست ملولم.

اما هنوز

در کوچه های غربت و اندوه

چشم انتظار عابر شب های حسرتم

بی آنکه یاد سبز وجودش رها کند

چشمان خو گرفته به تنهایی مرا.

در خلوت خویش

در لحظه هایم غرق می شوم

و اندوهم را شکلی از شعر می تراشم

. . . دریغ که بالهایم

توان رهیدن از حصار آسمان خراش ها را ندارد

تا در اقیانوس مواج دست ها

قطره ای شوم ، قطره ای

. . . بی تو اما

نبردهایت را پی می گیرم

و در سراسر خاک ، رنج های آدمیان را بر می انگیزم

. . . خارج از زمین و زمان نشسته ای

و نگاهت با ماست

چون خدا

روح خدا

پروفسور ریچارد جی.اسمالز(Richard J Smiles) فیزیکدان برجسته و استاد جوان دانشگاه ایالتی (ایلیونیوز.ات.وی) . وی در اثر آشنایی با تعالیم دین مبین اسلام ، مسلملن شد و نام « رشید جمال اسلام » را برگزید . وی در ونکور کانادا اقامت دارد ، و به مناسبت رحلت امام خمینی(ره) شعری در سال ۱۹۸۹ سروده که ترجمه آن را در بالا مشاهده می نمائید. 

تا کـه بودیم نبودیـم کسـی

                                              کشت مــا را غـم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدنـد

                                             خفته ایـم و همــه بیـــدار شدنـد

قدر آیینه بدانیم چو هست

                                             نه در آن وقت که اقبال شکست

....... من روز خویش را

با آفتاب روی تو

کز مشرق خیال دمیدست

آغاز میکنم

من با تو مینویسم و می خوانم

من با تو راه می روم و حرف میزنم

وز شوق این محال

               که دستم به دست توست

من جای راه رفتن

               پرواز میکنم

آن لحظه ها که مات

در انزوای خویش

یا در میان جمع

خاموش می نشینم ،

موسیقی نگاه تو را گوش میکنم

گاهی میان مردم

              در ازدحام شهر

غیر از تو هر چه هست فراموش می کنم

                                                        (بخشی از شعر مشرق خیال ; فریدون مشیری)               

ماه من قرص کرده ای

خلوت را در پس پرده افکنده ای

تن من جاده ، تن من عبور ، 

 من با حضور بی گانه ام

تک درخت سینه من که کنده می شوی ، 

 ریشه ات را با خود ببر

دستم به دامانت ، اندیشه ات را با خود ببر

رفتن تو اولین خزان دل من نیست

شکر خدا که اصلاّ بهاری ندارد.

شکوه از دست زمان کین چنین حقیر گشته

رویای کودک چند ساله از پس کابوس اکنون سرک می کشد

و چیدن لاله ای بیست سال پیش اگر چه ظلم بود اما همان بویی را دارد که اکنون فضای قلب آشنایم را غریب کرده است

چه حقیر است زمان از آن روز که بابا آب می داد و سارا انار داشت

تا امروز که عشق را زیـر انتگرال   می بریم و دیگر نه از بابا خبری است نه از سارا.

هیچ چیز شبیه روزهای حضورت نیست.

من پیر  تر شده ام و کودکان بی تاب تر . . .

راه که میروم دیگران می گویند شبیه مادرت شده ای ،

او هم روزهای آخر خمیده قامت شده بود.

نام تو را که تلاوت می کنم و از زیبایی های روز دهم می گویم . . .

دیگران به یاد پدر می افتند.

کسی که با تو از این شهر بیرون رفت من نبوده ام.

و امروز که باز می گردم . . .

زینب دیگری شده ام.

زینب دیگری که بیش از همه شبیه علی است.

تا بنده نشوی ،  آزادی نیابی. تا پشت به عالم نکنی ، به آدم و آدمیت نرسی.

تا از خود نگریزی ،  به خود نرسی. اگر خود را در راه خدا نبازی و   فدا نکنی ،  مقبول حضرت نشوی.

تا پای بر همه نزنی و پشت بر همه نکنی ، همه نشوی و به جمله راه نیابی.

تا فقیر نشوی ، غنی نباشی و تا فانی نشوی ، باقی نباشی.                                                                                        عین القضات همدانی

           نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی آنقدر مشتاقم که از خاک گلویم سوتـکی سازند

                                          به دست کودکی گستاخ و بازی گوش

تا فشارد دم گرم خویش را بر آن

          بدین سان بشکـند سکـوت مرگ را

                  و خواب خفتگان خفته را آشفته سازد

خسته ام از حرفهای تکراری

چندی است با خود بیگانه شده ام

آسمان را نمی شناسم.   

 زمین مال من نیست.      

پرندگان برای که می خوانند؟       

زیبایی کجاست؟

لالایی باد در میان برگ درختان را
نمی شنوم

بازی با ابرها برایم بی مفهوم است.

            خیال که خیس نمیشود

زمین برای چه؟

             آسمان مــال من است

                                                    ولی..................

بــالـهــایم کــو؟

             چرا خیالم پـر نمیکشد؟

             تو اگر موجی , اگر نسیم

  مرا از سیلاب شدنت ‌‌‌, گردباد بودنت , حسرتی نیست

                   از آن روز در تبم که خاموش باشی

                                 و بادهای وش گونه , باران های رش گونه

  بر تنت رقص حضور سر دهند

                    دل را که به تاراج دلی سپرده ای

                                  به دست عیار زمان مسپار

سکوت را رها کن , بخوان , بخوان تا بخوانم

                     تا عبور این سایه های مرگ را از تو برانم

                                   تا عبور این سایه های مرگ را از خود برانم

یک نفر

جایی تمام رویایش لبخند توست

                 و زمانی که به تو فکر میکنه

         احساس میکنه که زندگی واقعا با ارزشه

                             پس هر گاه احساس تنهایی کردی

این حقیقت رو به خاطر داشته باش

                   در حال فکر کردن به توست

یک صبحدم نثار تو

                گلهای یاس را

                          از شاخه چیده ام

         اینک ،همیشه یاد تو را می پراکند

                                             یاس سپیده دم!