کاش می شد لحظه ها را تازه کرد

                قلـب را از عشقــها دیــوانـه کــرد

       کاش می شد دست در دستان هم

درد و غم را خارج از این خانه کـرد

کاش می شد عشق را معنا کنیم

       بـعـد، آن را، هــر زمـان نجــوا کنیـم

                کاش می شد در حیاط خانۀ مان

                       بــــاغ را پــر از گــل مینــا کنیــــم

آه ای سنگ صبور

کاشکی صبر تو بود در دل من

کاشکی مهر من بود در دل تو

تا که نشود این غم حاصل من

و من از فصل تنهایی

چه صادقانه باور کردی

و با نگاهت چشیدی طعم حسرتم را

چقدر ساده قسم می خوری که می مانی

هستی !

نگاهم را می شکنی وقتی بودنت را نمی بینم

می فهمم قسمتم را

تنهایی من، پنجره حسرت

در حیاط خانۀ کوچک تنهایی خویش

خانه ای که پنجره هایش به اندازۀ دیدن توست

و پله هایش موزون و با ظرافت قدم هایت

و در آن موسیقی هست

که ناخودآگاه همراه آن می گویی

تنها گلهای زرد است در این باغچه که می رویند

و درختانی که از دیوار بالا آمده اند

و تو را در میان کوچه های خیس می جویند

عشق صبور است،

                 عشق مهربان است،

                                   عشق حسود، متکبر و یا خشن نیست.

بــر راه خود اصــرار نمی ورزد،

            کج خلق و زود رنج هم نیست.

                       از حقیقت شاد می شـود،

                                   همه چیز را تحمل می کند،

                                   همه چیز را بـــاور می کند،

                       به همه چیز امیدوار است،

            همه چیز را تحسین می کنــد،

عشق هرگز پایان نمی پذیرد.

خسته ام از لبخند اجباری

                   خسته ام از حرفای تکراری

                                        خسته از خواب فراموشی

                                                              زندگی با وهم بیداری

این همه عشقای کوتاه و

                  این تحمل های طولانی

                                        سرگذشت بی سرنجام و

                                                            گم شدن تو فصل طوفانی

 حقیقت پیش رومون بود

                     ولی باور نمی کردیم

همیشه روز روشن هم

                     پی خورشید می گردیم

نشتیم روبروی هم

                     تو چشمامون نگاهی نیست

نه با دیدن

        نه با گفتن

                 به قلب لحظه راهی نیست

من و تو گم شدیم

              تو این دنیای وارونه

که دریاشم پر از حسرت

                            همیشه فکر بارونه

سراغ عشق و می گیریم

                           تو اشک گریه ی آخر

تو دریای ترک خرده

                   میون موج خاکستر

حرفی نیست ...

   در سکوتم فریاد را نظاره کنید

فریاد در گلو خشکیده است ...

   حرفی نیست ...

چشمان بی فروغ

   به دنبال کوچکترین روزنۀ رهایی

زبان قاصر از بیان

   حرفی نیست ...

رو ساحل خیال من همیشه جا پای شماست

چارۀ زخم عاشقی مرهم دستای شماست

دوباره باز یه بغض بی بهونه

       دوباره باز یه حس عاشقونه

              دوباره باز پنجره بسته میشه

                      دوباره باز دلی شکسته میشه

فاصلۀ میونمون قد نفس کشیدن

وقتی دل غریب من شما رو فریاد میزنه

شما همیشه با منی تو لحظه های بی کسی

قصۀ حس گمشده برای من مقدسی

به احترام اسمتون ترانه ها جون می گیرن

اما شما که نباشی رنگ زمستون می گیرن

به گمانم که هنوز خوب مرا نشناخته ای

پس بدان

من همانم که وضو ساختم از چشمۀ عشق

امشب شهاب سنگها

آسمان شهرمان را نور باران خواهند کرد

با من بیا.........

امشب به آسمان بیکران نظاره کن

و هزاران آرزوی نهفته در دل را

به شهاب سنگها بسپار

تا شاید آنرا پیش خدا ببرند....

و مژده شادی و صلح ودوستی را

برای من و تو به ارمغان آورند

      با من بیا........

              بیا با هم آرزو کنیم!

فرقی نمی کند

گودال آب کوچکی باشی

یا دریای بیکران..............

         زلال که باشی

                     آسمان در توست

عشق صبور است،

عشق مهربان است،

عشق حسود، متکبر و یا خشن نیست.

بر راه خود اصرار نمی ورزد،

کج خلق و زود رنج هم نیست.

از حقیقت شاد می شود،

همه چیز را تحمل می کند،

همه چیز را باور می کند،

به همه چیز امیدوار است،

همه چیز را تحسین می کند،

عشق هرگز پایان نمی پذیرد.

رد شد شبیه رهگذری باد از درخت

آرام سیب کوچکی افتاد از درخت

افتاد پیش پای تو با اشتیاق گفت

ای روستای شعر تو آباد از درخت

امسال عشق سهم مرا داد از بهار

آیا بهار سهم ترا داد از درخت؟

امشب دلم شبیه همان سیب تازه است

سیبی که چید حضرت فرهاد از درخت

کی می شود که سیب غریب نگاه من

با دست گرم تو شود آزاد از درخت؟

چشمان مهربان تو پر باد از بهار

همواره رهگذار تو پر باد از درخت

دیروز آمدی که خداحافظی کنی

 آرام سیب کوچکی افتاد از درخت!

اندر این کویر غربت، به مهر ندای من نمی رسد

زین شنهای روان داغ، درخت گز، خار

از این وسعت یک دست،به علف نوای من نمی رسد

اندر این باغ یخ زده چگونه می توان زیست

در برهوتی این چنین،به شباویز آوای من نمی رسد

دو کوه در میان، جلو دشت، بیابان پشت سرم

در این درۀ انتخاب،به کوه تمنای من نمی رسد

خانه خراب تو شدم

به سوی من روانه شو

سجده به عشقت میزنم

منجی جاودانه شو

ای کوه پر غرور من

سنگ صبور تو منم

ای لحظه ساز عاشقی

عاشق با تو بودنم

روشن ترین ستاره ام

می خواهمت، می خواهمت

تو ماندگاری در دلم

می دانمت، می دانمت

       ای همۀ وجود من

                     نبود تو، نبود من

امشب رخ تمام ماه دیدم و

جمال یار به منظرم آمد

دیدم دو چشم ماه یار را

که از او به من نظاره می کرد

مسلّم شد بر من که یارا

تو نیز اکنون به ماه می نگری

خدا را شاکرم ای ماه

که امشب تو واصل دیدگان ما شدی

آغاز دل سپردن، اول نگاه من بود!

سرگشته و پریشان، در جستجوی کویش

این خرقه گدایی، تنها گواه من بود

هر کس شراب نوشید، مستوجب فنا شد

دستان پر ز مهرش، هم تکیه گاه من بود

فرهاد همچو مجنون، راه وصال گم کرد

راهی که رفته بودند، آن راه، راه من بود

تاریک و تار چون شب، پس کوچه های امید

فانوس دیدگانش، نور پگاه من بود

زنجیر کرده بودند، رندان باوفا را

مژگان بی مثالش تنها پناه من بود

روزی که گردن عشق، بر دار کرده بودند

تنها صدای آنجا، فریاد آه من بود

در دادگاه عشقش، محکوم حکم مرگم

شاید که بی گناهی، تنها گناه من بود

مرا رسوا و شیدا می کنی، دل؟

تو خود را با همه شیرین زبانی

درون سینه ها جا میکنی دل

جوانی پر زده در نقش یوسف

هوای آن زلیخا می کنی، دل

تو بازیگوش هستی، بچه هستی

که پا در کفش بابا می کنی، دل؟

بیا دیگر ندارم تاب دوری

چرا این پا و آن پا می کنی، دل؟

گرفته است سنگی به پایه دل

شکسته است و زخمی است ، وای دل من

بیا ببین کز غم تو چه کوهی

نشسته است بر شانه های دل من

دلم را به جایی ببر بیکرانه

که در سینه تنگ است جای دل من

چه خوبست امروز باران ببارد

که ابری است ، ابری ، هوای دل من

بیایید یاران خوب و صمیمی

بگوییم با هم برای دل من

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست

پدر یعنی مهربانی

پدر یعنی یک دنیا صداقت

پدر یعنی یک دنیا حرف نگفته

پدر یعنی یک آغوش باز برای در آغوش کشیدن

   پدر یعنی همبازی دوران کودکی

          دوست دوران نوجوانی

                  حامی دوران جوانی

                          و پناهگاه همه دوران زندگی

           پدر یعنی عشق

                                  پدر یعنی پدر 

در دور دستها................

جایی که مهتاب نور افشانی می کرد

محفلی بر پا بود، که جمع همه پروانه ها جمع بود

سر چشمه عشق جاری بود

رقص پروانه ها به دور شمع، هم آغوشی با  شراره

عشق تماشایی بود

رسیدن به مرز جنون و سوختن در حرارت شمع

حال و هوایی به محفل داده بود

در یک گوشه تاریک........

یک کرم شب تاب، تنها و بی کس

در حسرت دو بال

دو بال برای اثبات عاشقی

دو بال برای رسیدن به معشوق

اما حیف...........

که اون یک کرم کوچک بود

و تا رسیدن به معشوق خیلی راه بود

فقط می تونست از دور به تماشای نور بنشینه

و در حسرت پروانه بودن بسوزه........

صدای تو بيداری بيشه آواز سبز برگه 

صدای تو پر وسوسه مثل شب خونيه تگرگه

صدای تو آهنگ شكستن

بغض يه دنيا حرفه

تصويری از آغاز صريح قنديل نور و برفه

هيچ كی مثل تو نبود هيچ كی مثل تو منو باور نكرد

هيچ كی با من مثل تو توی نقد شب من سفر نكرد

هيچ كی مثل تو نبود ساده مثل بوی پاك اطلسی

يا بلوغ يك صدا ميون دغدغه دلواپسی

هيچ كی مثل تو نبود هيچ كی مثل تو نبود

تو غرورت مثل كوه مهربونيت مثل بارون مثل آب

مثل يك جزيره دور مثل يك دريا پر از وحشت خواب

هيچ كی مثل تو نرفت هيچ كی مثل تو نبود

شعرای تنهاييمو هيچ كی مثل تو نخوند

همه حرفام مال توست همه شعرام مال توست

دنيای من شعرمه همه دنيام مال تو

هيچ كی مثل تو نبود

باز من مانــدم و خلـــوتی سرد

                      خاطــراتی زِ بگـذشته ای دور

یاد عشقی که با حسرت و درد

                     رفت و خاموش شُد در دل گور

هر شب که سخت حــال دلم زار می شود

                        گویـــم صبر کن شب دیــدار می شود

هر شب خدا به درد دل من گوش می دهد

                        هر شب خدا ز دردم عذا دار می شود

ای که بی تو خودمو

تک و تنها می بینم

هرجا که پا می زارم

تو رو اونجا می بینم

یادمه چشمای تو پُر درد و غصه بود

قصه غربت تو قد صد تا قصه بود.

دو مُشت خاک بردار

با آب به خوبی مخلوط کن

تا دو مشت گِل داشته باشی

با یکی مرا درست کن با دیگری خود را

به هر دو خوب نگاه کن

اکنون هر دو را خُرد کن

بار دیگر با هم مخلوطشان کن

این بار با گِل من خود را درست کن

و با گِل خود مرا درست کن

می بینی!؟

هیچ فرقی با هم نداریم

گِل من گِل توست

و

گِل تو گِل من است.

بر کنارۀ دریای شمالی که می نشینم

صدای امواج

تلاطم قلبم را افزون تر می کنم

چون . . .

دریای من سکوتت را دوست ندارم

ساکن مباش

و ضرب آهنگ امواجت را

بر این دل غمزدۀ من بنواز.

 مرگ از زندگی پرسيد :

" اين چه حكمتی است كه باعث می شود

 تو شيرين و من تلخ جلوه كنم ؟! "

زندگی لبخندی زد و گفت :

" دروغ هايی كه در من نهفته است

 و حقيقت هايی كه تو، در وجودت داری !! " ...

رفته بودم سر حوض

تا ببینم شاید عکس تنهایی خود را در آب

آب در حوض نبود

پس تو اگر در پس باغ خدا را دیدی

همت کن و بگو:

"ماهی ها حوضشان بی آب است"

به پشت سر خویش  می نگرم

تاریکی می بینم

در دوردست ها

نوری که چشم را طاقت دیدن آن نیست

در حال محبوسم

بی حوصله گی بیداد می کند

از آدم ها ی اطراف گریزانم

زیرا که هیچ خیالی جز آزار

در سر نمی پرورانند...

شکسته،
            نا اميد و خسته،

از آن قلب، 
                تنهايک ويرانه بر جا مانده بود!

کسی وارد آن ويرانه نميشد،
                                          قلبش را به آن ويرانه هديه نميداد! 

ديگر هيچ احساسی از عشق در آن قلب شکسته نبود

و ديگر هيچکس هيچ اميدی به عاشق شدن آن قلب نداشت!

آن ويرانه سرخ ديگر نه همدمی داشت و نه همدلی !

نه همصدايی داشت و نه همزبانی