فاصله ها چه بی رحمانه تورا از من می گیرند و

دستان پر از ظلمت شب

یاد بارانی ات را با من تنها می گذارند.

صداقت لحظات خورشیدی با تو بودن را

به کدامین گنج عشاق باید فروخت؟

ستاره های چشمک زن خیال با تو بودن را

به کدامین آسمان امید باید به امانت سپرد؟

نمی دانم، دیگر هیچ نمی دانم

جز بغضی که در گلویم چنگ می اندازد

و قطره شبنمی که امشب نیز راه را برای سیل اشکم باز می کند.

دل، خون شد از امید نشد یار، یار من

ای وای بر من و، دل امیدوار من

ای سیل اشک! خاک وجودم به باد ده

تا بر دل کسی ننشیند غبار من!

از جور روزگار چه گویم؟ که در فراق

هم روز من سیه شد و، هم روزگار من

زین پیش، صبر بود دلم را، قرار نیز

یا رب کجا شد آن همه صبر و قرار من؟!

نزدیک شد که خانۀ عمرم شود خراب

رحمی بکن، وگر خراب است کار من

گفتی: برو و، صبر اختیار کن

وه! چون کنم؟ که نیست به کف اختیار من.

خدا حافظ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خدا حافظ، و این یعنی در اندوه تو می میرم

در این تنهایی مطلق، که می بندد به زنجیرم

و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

چگونه بگذرم از عشق، از دلبستگی هایم؟

چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم؟

خداحافظ، تو ای بانوی شبهای غزل خوانی

خدا حافظ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ، بدون تو گمان کردی که می مانم

خداحافظ، بدون من یقین دارم که می مانی!!!

      نثار تو

           گلهای یاس را

                  از شاخه چیده   

                          اینک همیشه یاد تو را می  پراکند

                                        یاس سپیده دم

کلبۀ تنهایی من پر از فریاد است٬

فریادی به بلندای سکوت به زلالی حقیقت و به زیبایی باران بهاری.

کلبه ام تنهاست٬

اما نسترن می داند که چه پر غوغاست

مثل شعر های ساده و بی وزن شاعران گمنام؛ باد اما...

بی درنگ می وزد و با آن حرف می سازد.

بارها با خود این قــرار کنم

که روم ترک عشق یار کنم

باز اندیشه می کنم که اگر

نکنم عاشقی، چه کار کنم

می دانستم که بسیار پاییز را دوست می داری،

نیازی به بیانش نبود.