باران که می بارد

من دستانم را

از پنجره بیرون می برم

تا فرشته ها

قطره ها را

آن آبی های زلال را

روی دستانم بنشانند

باران که می بارد

من

دلم

هوایی می شود

برای آسمان تو...

نگاه کن که غم درون ديده ام

چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایهء سیاه سرکشم

اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن

تمام هستیم خراب می شود

شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام می کشد

نگاه کن

تمام آسمان من

پر از شهاب می شود

تو آمدی ز دورها و دورها

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی

ز عاجها، ز ابرها، بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پرستاره می کشانی ام

فراتر از ستاره می نشانی ام

نگاه کن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل

ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما

به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من دوباره می رسد

صدای تو

صدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجا رسیده ام

به کهکشان، به بیکران، به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوجها

مرا بشوی با شراب موجها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیرپا

مرا دگر رها مکن

مرا از این ستاره ها جدا مکن

نگاه کن که موم شب براه ما

چگونه قطره قطره آب می شود

صراحی دیدگان من

به لای لای گرم تو

لبالب از شراب خواب می شود

نگاه کن

تو میدمی و آفتاب می شود

 

خدا

آری من عشقم را آن بالا یافته ام

غير از اين داغ كه در سينه سوزان دارم

چه گل از گلشن عشق تو به دامان دارم ؟

اين همه خاطر آشفته و مجموعه ي رنج

يادگاري ست كزان زلف پريشان دارم

به هواداريت اي پاك نسيم سحري

شور و آشفتگي گرد بيابان دارم

مگذر اي خاطره ي او ز كنارم مگذر

موج بي ساحل اشكم سر طوفان دارم

خار خشكم مزن اي برق به جانم آتش

كه هنوز آرزوي بوسه ي باران دارم

غنچه آسا نشوم خيره به خورشيد سحر

من كه با عطر غمت سر به گريبان دارم

شمع سوزانم و روشن بود از آغازم

كه من سوخته سامان چه به پايان دارم

لایه لایه ابرها را نقاشی کرده در آسمان خدا...

لایه لایه ابرها را در چشمانم انبار کرده ام من ...

می خندد و ابر می کشد...

تا هزار توی آسمان را تیره می کند....

به سر انگشتی؛ ابرها را پاره پاره می کند و

                                                   می گریاند ...

من، نمی خندم

مثل مورچه ای به فکر زمستان؛

من، در اندیشه مراعات با روزگار

ابرها را پنهان می کنم در انبار دلم ...

انباری که، تو با سرانگشت اشاره ای؛

                                    آنرا به آتش می کشی ...

صاعقه می شوم بی صدا...

تنها می سوزانم دلم را ...

می بارم ...

روز، تمام روز

در آنِ‌  باران شدن،

ابرها را قورت می دادم ...

شب، تمام شب

تو ابرها را سوزاندی ...

تو، خدای صاعقه هایی

خدای طوفان ها... ائول ...

من، آسمان پر از ابر

آبستن مرواریدهای باران ...