امشب می خواهم راز سرنوشتم را از نورهای سپید مهتاب بپرسم

می خواهم عاشق ترین ستارۀ قلبم را در وجودم بیابم

و آوازم را با تارهای دلنشین عشق طنین انداز کنم

گمگشتۀ من در مرزهای دور از دلتنگی پرسه می زند

اما افسوس که تردید من دریایی است بی کران

که موج هایش حاصل سیل اشکی است

که در غروب های دلتنگی یاد تو  در همۀ شبهای من می درخشد

وقتی به افقهای خلیج نگاه می کنم نور تو را می بینم

که حتی گمنام ترین قسمتهای زمین را روشن کرده است.

می خواهم تو را صدا بزنم ولی زبان ندارم

می خواهم به سویت بیایم ولی توان ندارم

من در قلبم تو را دارم پس با قلبم تو را صدا می زنم

و با قلبم به سوی تو می آیم و با قلبم به تو نگاه می کنم

هنوز در جادۀ انتظار نشسته ام

و چشمانم را به آسمان بی کران دوخته ام

هنوز گریه هایم را زیر باران پنهان می کنم

باز در انتظارم که بیایی

بیا تا بیش از این نگاهم غریب نماند

شیرین تو هستی که همه تلخی ها در دامن تو رنگ می بازد

شاید فرهاد من باشم

که هر روز اسم تو را بر بیستون دلم هک می کنم

هرگز تو را فراموش نخواهم کرد

حتی اگر مرا از یاد ببری

و هرگز از تو رنجور نخواهم شد

چرا که تو را دوست دارم دیوانه وار

عاشقت شدم چرا که مهربانی را در وجودت دیدم.

با چشمانت وجودم را دگرگون ساختی

و گر تو نبودی هرگز عاشق نمی شدم،

نه تو از عشق من پر می کشی

و نه قلب من از عشقت روی گردان می شود.

سوگند که وجودت در سرنوشت من نوشته شده است

و اگر با مژگانت اشاره ای کنی فرسنگها راه را طی خواهم نمود

چرا که شب عشق بسیار طولانی است

و قلبم در آرزوی تو می سوزد.

آنگاه که از برابر دیدگانم رد می شوی

خورشید وجودت پنهان می گردد

و ابرهای غم و اندوه مرا در بر می گیرد و به دنیای غم می برد.

همیشه در قلبم حضور داری

و عشقت زندگی ام را گلباران کرده است

تمامی این دنیا را با قلبی پر از رمز و راز به دنبالت طی کردم.

محبوبم همیشه به انتظار آمدنت خواهم ماند.

راستی عشق را بار ديگر تلفظ کنيد!          

عشق چند بخش است ؟

فيلسوفان جهان همه کوشيده اند تا به اندازه عشق تعريفی بتراشند .

اين سوالی است که مولانا هم برای آن پاسخی نشئه آور نيافت .

در طول تاريخ ادبيات،

لشگرهای شکست خورده هنرمندان را مي بينيم

که هر کدام با نيزه ای در قلب و شمشيری بر گردن،

تنها مشتی خون بر آستانه عشق پاشيده اند .

هر کجا از عاشقی بپرسيد عشق چيست،

تنها به زخمهای خود اشاره ميکند .

عشق، ترجمه زخم است .

عشق، حاشيه انسان بر کتاب آفرينش است .

عشق، خلاصه جهان است .

عشق، چکيده ذرات و شيره کائنات است .

عشق، پاسخ مبهم انسان به ابديت است .

عشق، چهارده سالگی تحيّر ماست.

خدایا به من اشتیاقی ده

تا دوباره چشمانم قادر به دیدن شکوه تو در زیبایی گلها باشد.

خدایا به من اشتیاقی ده

که دوباره بتوانم صدای مناجات تو را از زبان چکاوک ها بشنوم.

خدایا،

شرمنده ام از زیادی گناهانی که انجام داده ام.

خدایا از قدر شناسی خودم،

از این که هر روز باعث ناراحتی تو می شوم شرمسارم.

خدایا چه بگویم،

از کدامین گناهم نزد تو طلب عفو کنم.

خدایا به کدامین گناه اشک شرم از دیده جاری سازم.

هر وقت که خواستم زبان به حمد و ثنایت بگشایم

اشک در دیدگانم جمع شد

و بغض شرم و پشیمانی از گناهان،

دیگر مجال سخن گفتنم نداد.

خدایا،

به این پرنده اسیر پر و بالی ده

تا خودش را از این قفس رهایی بخشد

و طعم آزادی و رهایی را تجربه کند.

خدایا،

مرا فرصتی ده تا پاک بودن را تجربه کنم

و بتوانم حتی برای یک لحظه آنچه باشم که تو خواهی.

باز کن آسمان را به رویم،

چشمهایت نهایت ندارد

چند خورشید باید بسوزم؟

خنده های تو قیمت ندارد

سرنوشت مرا کولیان هم پیش بینی نکردند و گفتند

سرنوشت عجیبی است اما...

عشق کاری به قسمت ندارد

خواستی تا نگویم

این زخم قدمتی دارد اندازه عشق

خواستی تا بگویم:

عزیزم دردهایم حقیقت ندارد!

زخمهای مرا زیر و رو کن،

نام تو حک شده در وجودم

گونه های تو را پاک کردند دستهایم که قوت ندارند

قلب آیینه ها را نلرزان،

رود لبخندها را نخشکان

خنده هایی که هرگز به سیل گریه های تو عادت ندارد

می رسد مرگ آرام آرام،

پشت پرچین این خواب رنگی

کی؟ کجا؟ من نمی دانم آخر ناگهان است و ساعت ندارد

خنده تو برایم عزیز است،

چشم های تو قرمز نباشد

گر چه سخت است دور از تو بودن،

این زمستان مروت ندارد!

می روم تا بهاری دوباره،

دست های مرا پس بگیری

مهربانم ببخش این غزل را،

وقت تنگ است و فرصت ندارد

ای طلايی رنگ

ای ترا چشمان من دلتنگ

راستی من از کدامين راز با تو پرده بر گيرم

منکه چونان کودکی دلباخته بازيچه اش را بی تو غمگينم

تو بدانی آسمان ديدگانم را نه ابری جز به رويای تو آکنده چه خواهی کرد؟

قلبت آيا مهر با من هيچ خواهد داشت

                             چشمت آيا هيچ با من راست خواهد گفت

کاش با من مهربان بودی

ای طلايی رنگ

ای ترا چشمان من دلتنگ

زندگی را با ترنمهای رنگين نگاهت بسته ميبينم

تک درختی دور و تنها مانده ام ای باد کولی پای

با من از گلگشت زرين بهاران مژدگانی ده

من ترا بانوی قصر پر شکوه عشق خواهم کرد

ای طلايی رنگ

ای ترا چشمان من دلتنگ

عشق ما چون هيمه ای افسرده اما گرم

با نيفسرده فروغی زير خاکستر

انتظار کنده های خشکتر را ميکشد بی تاب

يک نفس ای باد کولی پای

دامن پر چين و مهر افزای خود بگشای

تا که آنرا پر ز بار شعله های عشق گردانم

من بی تو شانه هايم را به خرمنهای آتش وام خواهم داد

ای طلايی رنگ

ای ترا چشمان من دلتنگ

من غرور بس گرانم را که بر نيلی غبار آسمانها می تکاند بال

چون شکسته پر عقابی پير

در حصار چشمهايت بنده ی لبخنده ای کردم

من نگاه مهربانم را که از اعماق قلبم ريشه ميگيرد

شادمانه تا به صبح انتظارت ميدوانم گرم

تا کدامين پنجه بگشايد قبای صبح آن ديدار...

خواستي از تو نگويم...

دهنم يخ زده است!

در من انگار ستونهای تنم يخ زده است

آنقدر يخ زده ام من كه كنار نعشم؛

تار و پود نخی پيرهنم يخ زده است

جسم من تاول اين تلخ شدن را تركاند؛

جسدم قبل تر از سوختنم يخ زده است!

قلب من قيمت اين سرد شدن را فهميد!

پيش از آنی كه زتو دل بكنم يخ زده است!

در من اينبار تمام جريان ها خشكيد

در تنم مايه ی دل دل زدنم يخ زده است

هيچ عشقی جسد تلخ مرا غسل نداد

زير سنگ لحد من كفنم يخ زده است

......

كوه ها پوچ و حقيرند ولی بی تو عزيز

تيشه در حافظه ی كوه كنم يخ زده است

قطب سر سبز ترين ساحل اندوهم شد

دشت پر نسترن و نارونم يخ زده است

خواستی اينكه؛ «نخواهم و نباشم» باشد!

«من» درون «من و عاشق شدنم» يخ زده است!

خواستم تا بروم ...

گم شوم...

اما افسوس!!!

خواستن در سكنات بدنم يخ زده است.

در شب اکنون چيزی ميگذرد

           لحظه باريدن را گويی منتظرند

 لحظه ای

                        نگران من و توست ...

 ای سراپايت سبز  

 باد ما را خواهد برد ...  

خواستم تا بار ديگر داستانی بنويسم

ارمغان کوير گونه ها شدند .

در آن نیمه شب نامت را بر ساحل دریا نگاشتم

ایستاده بودم و به آن نظاره می کردم ،

به ناگاه دستان نمناک امواج این نگاره را از من گرفتند.

رو به دریا کرده و گفتم :

چرا با نگارۀ من این گونه کردی ،

راست گو تاکنون چند نگاره را از دلها گرفته ای؟

من را صدا کرد و گفت :

برو و با او برگرد ،

آنگاه من آن نگاره را به تو باز پس خواهم داد.

گفتم :

اگر به او نرسیدم چه؟

گفت :

تا ابد نگاره ات را نزد خود نگاه خواهم داشت.

به سوی تو می آیم

با سلام هر قدم

گاه پایم در گل دلتنگی می ماند

و می شود که درچاه تنهایی بیفتم

بیشه هایی تاریک و رودهایی روشن

نغمه ها و نورها مرا به راه تو می خوانند

در دوردست ترین خيال من

اندوه مه آلود چشمان تو پیداست

به سوی تو می آيم.

كـاش آسـمان حرف كــوير را می فهميـد

و اشـك خود را نثـار گـونه های خشـك او ميكرد

كـاش واژه حقيـقت آنقـدر با لبـها صميـمی بود

كه بـرای بيـان كردنـش به شهـامت نيـازی نبود  

كـاش دلهـا آنقـدر خالـص بودند كه دعاها،

قبل از پايـين آمدن دستها مستجـاب ميشد

كـاش شـمع، حقيـقت محبت را در تـقلای بـال پرسـوز پـروانه می ديـد

و او را بـاور می كـرد

كـاش مهتـاب، با كـوچه های تاريـك شب آشـنا تر بود

كـاش بهار آنقـدر مـهربان بود

كه داغ را بدسـت خـزان نمی سـپرد

كـاش فـرياد آنقـدر بی صدا بود

كه حـرمت سـكوت را نمی شـكست

كـاش در قامـوس غصـه ها،

شـكوه لبـخند در معـنی داغ اشـك گـم نمی شد

و ای کاش مرگ معنی عاطفه را می فهميد .

تو را دوست می دارم،

گر چه در نظر گلی آيی،

يا ياقوت سرخی،

يا ميخکی،

که آتش آنها را به کشتن خواهد داد.

تو را دوست می دارم،

همچو تاريکی که دوست داشتنی است

من،

حقيقت تو را دوست می دارم.

اگر گياهی باشی که هيچگاه شکوفه نداده است،

باز دوستت می دارم

وعشقی را که از تو در قلبم زندگی می کند.

تو را بی غرور و خودخواهی،

تو را آشکارا دوست دارم.

آسمان می داند که به اندازه ی تمام ستارگانش دلتنگم

دریا می داند که به اندازه ی تمام موجهایش بی تابم .

ساحل می داند که به اندازه ی تمام سنگ هایش محتاجم .

شقایق می داند که به اندازه ی سرخی اش تنهایم .

نرگس می داند که به اندازه ی زیبایی اش لایقم .

کویر می داند که به اندازه ی وسعتش خسته ام .

و تنها خداست

خداست که می داند به اندازه ی بزرگی اش در انتظارم..!

 

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن میروید

در ابعاد این عصر خاموش

من ازتصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد

وخاصیت عشق این است........... 

نامم را


بر تاریکی ها


ننویس


من اولین ستاره بودم


که با دم ماه


بیرون میزدم از تاریکی


و واپسین


که با بازدم خورشید


می خزم در روشنی ها

به تو می اندیشم

من مناجات درختان را هنگام سحر

عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق را در سینه کوه......

همه را میشنوم میبینم

ای سرا پا همه خوبی

ای سرا پا همه خوبی

تک و تنها به تو می اندیشم

به تو می اندیشم

من همه ی خواب های خوب ام را

گذاشته ام برای تو

من همه ی واژه های ناب ام را

کنار هم چیده ام

برای سرودن تو

چرا به خواب ام نمی آیی

تا غزل بگویم؟