تو بمان

به تو می اندیشم

ای سر و پا خوبی، تک و تنها به تو می اندیشم

همه وقت و همه جا، من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را تنها تو بدان

تو بیا تنها، تو بمان تنها تو بمان

جای مهتاب، به تاریکی شبها تو بتاب

من فدای تو، به جای همه گلها تو بخند

اینک این من که به پای تو در افتادم باز

ریسمانی کن از موهای دراز

تو بگیر و تو ببند، تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ابر و بهار را تو بخواه

تو بمان با من و تنها تو بمان

در رگ ساغر هستی تو ببخش

من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است.

ضربات سهمگین بغض را چاره چیست؟

آتشی فتاده در میان هور سینه ام

پرستو را دیده ای چگونه طواف عشق می کند؟

پرستوی سینه ی من میان شعله ها اسیر است

او که بارها این ره را با شهپر خود مشق کرده است

اینک نوای خوش عشق را سر داده است

منتظر خواهم ماند

    تا ببینم که غم از خندهء تو میخندد

روی پرچین نگاه شرقیت میبینم

  که گلی از باران

       ژاکت آبی و نیلی به خودش میبندد

چهرهء نور به حجم تن توست

    به بلندای غرور یک کوه و به عرض خورشید

تو بباران لبخند

    و بتابان به جهان نورت را

          و مرا راهی نیست

ای خدای تنهایان و بی کسان و بی مونسان،

ای مخاطب دردهای نگفتنی،

اگر بنا است بسوزیم طاقتمان ده

و اگر بنا است بسازیم قدرتمان ده.

ای محبوب جاودانی اگر نبود عطر حضور تو،

در تعفن این لاشه های مردار چگونه تاب می آوردیم

و اگر نبود گرمای دستهای تو،

در این سرمای بی کسی چگونه سر می کردیم؟

ای معشوق ازلی

عموم آدمیان علی الخصوص مدعیان عاشقی،

در مقوله عشق عوامند.

الفبای سخت دوست داشتن را به ما بیاموز.

ای عزیز

آنچنان غریق دریای غربتمان مکن

که به سمت هر خاشاک عاطفه ای دست نیاز دراز کنیم.

آن کسی را که وجودمان در اوست بر ما ببخش.

پناه بر تو از تنهایی و غربت و بی کسی.

زندگی با تو چه زیباست، نمی دانی تو

دل من غرق تمناست، نمی دانی تو

شوق دیدار تو در باغ دلم می شکفد

بلبل مست تو تنهاست، نمی دانی تو

جز تو کس نیست که من منتظر او باشم

دیده ام سفره بیاراست ، نمی دانی تو

دل به سودای تو هر شب به سحر می بندم

بی تو هر شب شب یلداست، نمی دانی تو

چلچله مژده ام آورد که خواهی آمد

آشیان تو همین جاست، نمی دانی تو

با من از سنگدلی قصه مگو، می دانم

غصه در چشم تو پیداست، نمی دانی تو

لحظه ای فکر تو از خاطر من دور نبود

با تو گفتن چه فریباست، نمی دانی تو

خیره بر موج شوم تا که تو ساحل هستی

دل من عاشق دریاست، نمی دانی تو

همه جا ورد زبانست مرا نام تو گر

در دلم عکس تو زیباست، نمی دانی تو

دم به دم شامۀ من عطر تو را می بوید

صحبت از دیدن گلهاست، نمی دانی تو

باز کن پنجره را ای مه خورشید نگار

کوچه مشتاق تماشاست، نمی دانی تو

تا تو دنیای منی شعر ز من می بارد

دفترم پر ز غزل هاست، نمی دانی تو

گرچه تصویر تو ثبت است در اندیشۀ فخر

همه امروز تو فرداست، نمی دانی تو

زين گونه ام كه در غم غربت شكيب نيست

گر سر كنم شكايت هجران غريب نيست

جانم بگير و صحبت جانانه ام ببخش

كز جان شكيب هست و ز جانان شكيب نيست

گم گشته ديار محبت كجا رود

نام حبيب هست و نشان حبيب نيست

عاشق منم كه يار به حالم نظر نكرد

ای خواجه درد هست وليكن طبيب نيست

در كار عشق او كه جهانيش مدعی است

اين شكر چون كنيم كه ما را رقيب نيست

جانا نصاب حسن تو حد كمال يافت

وين بخت بين كه از تو هنوزم نصيب نيست

گلبانگ سايه گوش كن ای سرو خوش خرام

كاين سوز دل به ناله هر عندليب نيست

تو آسمانی و من ريشه در زمين دارم

هميشه فاصله ای هست، داد از اين دارم

قبول كن كه گذشته است كار من از شك

كه سال هاست به تنهايی ام يقين دارم

تو نيز دغدغه ات از دقايقت پيداست

مرا ببخش اگر چشم نكته بين دارم

بخوان و پاك كن و نام خويش را بنويس

به دفتر غزلم هر چه نقطه چين دارم

كسی هنوز عيار تو را نفهميده است

منم كه از تو به اشعار خود نگين دارم

آینه کار خودش را می کند                      

مرا و ترا

نشان می دهد

برای اینکه من و تو

اثبات کنیم حضور آینه را

مجنون صدا می زند لیلی

لیلی صدا می زند مجنون

صدای لیلی در کوه پیچید

صدای مجنون

در آب چشمه فرو می شود

از هميشه دل تنگ ترم

قول می دهم نباشم

می شوم اما

و دوباره دل تنگ می شوم

از قولی که داده ام و نتوانسته ام

تو اما قولی نمی دهی

قول ندادن تو و دلتنگی من

دو روی یک سکه است

که ديشب بر آسمان پرتابش کرده ام

امشب هنوز نیفتاده است.

نتوانستم عشق نا امیدم را درون قلبم دفن کنم

احوالم را از تو مخفی نگه دارم

تنها آرزویم در دنیا تعلق داشتن به تو بود

پس بیان کردم عشقم را به تو و نتوانستم صبر کنم

پنداشتم اجازۀ دوست داشتنت را دارم

اما نیاندیشیدم که شاید دوستم نداشته باشی

فکرش را هم نکردم که شاید به حالم بخندی

پس گفتم و نتوانستم صبر کنم

انسان وقتی مست از عشق است

دلبسته شده و اسیر می شود بدون هیچ تفکری

من هم با تمام امید

عشقمو بیان کردم،

نمی دونستم ..........................

در اين هستی غم انگيز