با مرکب جانم بر صفحه ی وجودم می نویسم

نامه ای سراسر عشق

نامه ای که در جای جای آن محراب معنویت معبود من است

عظمتت وجودم را چیره ساخت

و در دنیایی این چنین پر آشوب یاد تو وجودم را مسخ می سازد

بر آستان کبریاأت سجده ی عشق می گذاریم

ای معشوقم وجودم را پذیرا باش،

که من ملتهب یک جرعه از جام محبتت هستم

بر بلندای نفس فریاد بر آورم،

که ای معبود من

آتش این عشق سوزان را چون ابراهیم بر خود گلستان میکنم

و در دریای بیکرانش چون موسی به آب میزنم

تو ناخدای کشتی دلم هستی که تنها در ساحل تو لنگر شوق می اندازد

تو فانوس قلب منی که فقط به خاطر تو می نوازد،

تو ساحر صحرای دلم هستی که قله ات را بر اوج نقطه قلبم بنا نهادی

و سیطره ی وجودم را به تسخیر کشیدی.

وقتی عروس زیبای نور در آسمان فرمانروایی میکند 

هنگامیکه قاصدک عشق در فراسوی افق به پرواز در آید

آنگاه که سربازان ماه زیبایی را از خورشید میگیرند 

من محو تماشای تو هستم

و تنها در زیر مهرت تن می شویم .

ای محبوبم،

تو طنین دل انگیز عشق را با زیبا ترین نوا در محراب وجودم سر دادی

و من با تمام وجودم بر آستانت سجده عشق می گذارم

که در چنین روزی مرا برای بندگیت خلق نمودی

پر پرواز ندارم

اما دلی دارم و حسرت درناها

و به هنگامی كه مرغان مهاجر

در درياچه ماهتاب

پارو می كشند

خوشا رها كردن و رفتن

خوابی ديگر

به مردابی ديگر

به دريايی ديگر

خوشا پر كشيدن،خوشا رهايی،

خوشا اگر نه رها زيستن، مردن به رهايی

آه ،اين پرنده

در اين قفس تنگ

نمی خواند