افسوس...

افسوس از انسان كه سراپا نسيان است!

افسوس...

انسان چه بزرگ شده و خدا چه كوچك

امروز گناه ميكند و فردا توبه ،و فردايش روز از نو، روزی از نو

گويی خدای را به بازی گرفته !!!!

كاش برای لحظه ای هم كه شده بيدار می شديم.

تمام زندگی در حسرت ديروز و در اميد فردا هدر می رود

غافل از اينكه زندگی همين امروز است!

كاش كمی زودتر بيدار شويم تا كمی كمتر حسرت بخوريم.

كاش يكبار هم كه شده برای خدا در دلمان ميهمانی می گرفتيم

و فقط در اين ميهمانی او را دعوت می كرديم!

اما دريغ  و افسوس...

خدايا...

خداوندا...

از توبه هايم توبه می كنم

مرا ببخش ای منجی من ، 
                             ای یار که در پس تنها، 
                                                     تنهاییم نشسته ای . 
دوستت دارم با آن که ،  
                   تنها و دست و پا بسته در مرداب درماندگی ها درمانده ام.

مردابی که نامش زندگیست.

ای خدای من، 
               چه سازم که تو می خواهی بسوزم.

بفرمان تو باید بمانم و ببینم وتحمل کنم.

تو از من پاکی میخواهی و من پاک مانده ام.

ای تنها محرم من،
                      ای تنها باوفا با من،
                                             ای همیشه همراه.
بر خشم فرو خورده ام، 
                       بر غصه های ناگفته ام،
                                            بر اشک های سوزانم تنها تو شاهدی.

اگر بنده شاکری نبودم اما رو سفیدم که بخاطر پاک بودنم تنهایم.

برای من خسته و دل شکسته، 
                                 دل در جلوه امیدهایی ،
                                                         هر دم خود نمایی می کند.

امید به این که روزی به هنگام غروب
                                  
با مرگ از این هیاهوی مبتذل رها خواهم شد.

در این زمان، 
             و می دانی که وحشتناک ترین رفتارها،
                                                           در قالب زیباترین اعمال،
              در پوشش دوستی و عاطفه مادرانه صورت می گیرد.

چه سخت است پذیرفتن این که انسانی تا نهایت دنائت قدم بردارد.

و چه سوزان است پذیرفتن ناعدالتی که ریشه در خود خواهی دارد.