ازعمق ناپيدای مظلوميت ما

صدايی آمدنت را وعده می داد

صدا را عدل خداوندی صلابت می بخشيد

و مهربانی گرما می داد

و ما هرچه استقامت از اين صدا گرفتيم

و هرچه تحمل از اين نوا دريافتيم

انگار تخم صبر بوديم كه درخاك انتظار تاب می آورديم

تا در هرم خورشيد تو به بال و پر بنشينيم .

هر جا که روم روی دل آرای تو بینم

از پنجره ی نگاهم،

کوچه ی انتظار را مينگرم که جای تو در لحظه های آن خاليست،

اينک اين منم که دعای آمدنت را ميخوانم و تويی که نمی آيی...

کی اين دعای من به استجابت ميرسد؟

پس کی می آيی؟ ...

به چشمانم سرمه ی اميد ميکشم و هر روز کوچه را آب ميزنم ...

ميدانم که خواهی آمد ...

پنجره ی اميدم هميشه باز است و من در قاب پنجره ايستاده ام ...

می مانم تا بيايی

برای یک بار هم که شده

در قاب پنجره غبار گرفته اتاقت بایست

و به آسمانی آبی و دل انگیز خیره شو

نفسهای گرم و تازه ات را روانه آسمان کن

گامهایت را محکمتر بردار

و صادقانه خدا را در آغوش بگیر ...

کاش می دانستی نگاه عاشقانه ات راهیست

برای دوباره متولد شدن ...