بروی ما نگاه خدا خنده میزند

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم

زیرا چون زاهدان سیه کار و خرقه پوش

پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم

پیشانی ز داغ گناهی سیه شود

بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا

نام خدا نبردن از آن به که زیر لب

بهر فریب خلق بگوئی خدا خدا

دوباره صبح ظهر غروب شد نیامدی

چه روزها که یک به یک غروب شد نیامدی

خلیل آتشین سخن تبر به دست بت شکن

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه

برای عده ای ولی چه خوب شد نیامدی

تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام

دوباره صبح ظهر نه غروب شد نیامدی

شاید این جمعه بیاید شاید...

آقا اجازه مبحث امروز ما خداست

توضيح می‌دهيد كه جای خدا كجاست ؟

قرآن نوشته او همه جا هست و مادرم

اصرار می‌كند كه كمی قبله سمت راست

من جمعه می‌روم لب دريا ، كنار آب

آنجا نماز جمعه ، زلال است ، بی رياست

كاج هميشه سبز ، كه بيرون مدرسه

استاد درس دينی و قرآن بچه‌هاست

آقا شما حقيرتريد از سوال من

اين درس ، نان خشك سر سفره شماست

من ساكتم ، دبير به من صفر می‌دهد

شاگرد تنبلی ، كه هواسش پی خداست 

خدايا جسمم، روحم، تمام وجودم، همه هست و نيستم ازتوست.

خدايا  می دانم كه تو از همه انس گيرنده تری.

اگر تنهايی و غربت به وحشتم اندازد ياد تو آرامش دهنده تر است.

دنيا سرمنزل ناآرامی هاست

جايگاه ديدار كردن ها و جدايی هاست.

چاره انديشی های آن ناتوان كننده است.

پس خدايا خودت مرا به آرامش برسان.

جانم را به آنچه مايه رستگاری من است هدايت كن.

و كمك كن در منزلگاه امن با آرامش قدم بگذارم .

كه اين آرامش حقيق و هميشگی است.