بايد در

خطر غرق بود

تا قدر نجاتگری خدارا دانست...

سراپا

سجده ی شکرم

جان عزیزت

به این دو گماشته ای که

بر دوش من گذاشتی

بگو پشتشان را به من کنند!

بغض خفه ام کرده

از نگاه هر کس بیزارم

إِلَهِي وَ رَبِّي

مَنْ لِي غَيْرُكَ أَسْأَلُهُ كَشْفَ ضُرِّي

وَ النَّظَرَ فِي أَمْرِي

 های های

خدا

چرا

گریه ی مرد

صدایش بلند است؟

به من

هق هق

بی صدا بیاموز

خسته ام از بغض خوردنها...

در دنيا

مرا

به هيزم  ِ

صداقتــــم

می سوزانند

در عقبی

به عقوبت کذب...

انتخاب

در

کدام سو

سوختن است!

نه در اصل ِ سوختن...

بیا

به یُمن ِ

راستگویی

بی کسی ام را ببین...

هرکس

به اندازه ی

ســــکوتش

با خود، انس دارد

و به اندازه ی سخنش

از خويشتن خویش

دور است!

روزگارم

چونان

زورقی است

بی پارو

به سوی ساحلم می برد

یا به قعر  ِ بحر

نمیدانم...

ناخدا

خداست...

او میداند

چه بسا

نجات

غرق شدن باشد!