این من نه منم ، اگر منی هست تویی

ور در بر من پیرهنی هست تویی

مادر،

اي لطيف ترين گل بوستان هستي،

اي باغبان هستي من،

گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند.

گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد.

گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند.

گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد.

گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف

دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد.

مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛

تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

در زماني که نه چندان دور بود

بار غم بر مردم رنجور بود

نور چشم فاطمه تنهاترين

نورچشمي‌ها همه بالاترين

بر زبان مردماني بي‌خيال

رفت آل مصطفي زير سؤال

عده‌اي بي‌عار کردند، آن زمان

قصد استيضاح از صاحب زمان

ما مريدان امام امتيم

ما همه دلدادگان خدمتيم

آن نگاه آشنا يادش بخير

ذکر آن روح خدا يادش بخير

عزت اسلام در کل جهان

سرفرازي همه ايرانيان

تا که آن حق مسلم داشتند

در جهان بذر محبت کاشتند

محو اسرائيل از روي زمين

احترام مردم و مستضعفين

علم، آرامش، رفاه و توسعه

رفع تبعيض و حقارت، توطئه

ملتي با شور و عشق و شادمان

ضد ظلم و امتياز اين و آن

عدل و انصاف و شکوفايي و شور

قطع از اموال مردم دست زور

در حمايت از امام و رهبري

حيدريم، حيدريم، حيدري

الغرض با غيرت احمدي‌نژاد

پرده از روي منافق اوفتاد

سیدی تنها به رنگ سبز نیست

سبز یعنی عاشق مولا شدن

پشت درب حیدری زهرا شدن

سبز یعنی عشق تا شور و بلا

با حسین وفاطمه در کربلا

سبز یعنی ساقی مست وهدف

همچو عباس یل شاه نجف

طالب سبزم نه این سبز ریا

سبز هم بازیچه شد  مهدی بیا  

عشق من! پاییز آمد مثل پار

باز هم، ما باز ماندیم از بهار