خدايا...

تو مرا عشق کردی که در قلب عشاق بسوزم

تو مرا اشک کردی که در چشم يتيمان بجوشم

تو مرا آه کردی که از سينه ی بيوه زنان و دردمندان به آسمان صعود کنم

تو مرا فرياد کردی که کلمه‌‌‌‌‌ی حق را هر چه رساتر برابره جباران اعلام نمايم

تو تار و پود وجود مرا با غم و درد سرشتی 

تو مرا به آتش عشق سوختی

تو مرا در توفان حوادث پرداختی , در کوره ی غم و درد گداختی

تو مرا در دريای مصيبت و بلا غرق کردی

و در کويره فقر و هرمان و تنهائی سوزاندی.

ای خوانده تو را خدا ولی ادرکنی

بر تو زنبی نصّ جلی ادرکنی

دستم تهی و لطف تو بی پایان است

یا حضرت مرتضی علی ادرکنی