ای خدای تنهایان و بی کسان و بی مونسان،

ای مخاطب دردهای نگفتنی،

اگر بنا است بسوزیم طاقتمان ده

و اگر بنا است بسازیم قدرتمان ده.

ای محبوب جاودانی اگر نبود عطر حضور تو،

در تعفن این لاشه های مردار چگونه تاب می آوردیم

و اگر نبود گرمای دستهای تو،

در این سرمای بی کسی چگونه سر می کردیم؟

ای معشوق ازلی

عموم آدمیان علی الخصوص مدعیان عاشقی،

در مقوله عشق عوامند.

الفبای سخت دوست داشتن را به ما بیاموز.

ای عزیز

آنچنان غریق دریای غربتمان مکن

که به سمت هر خاشاک عاطفه ای دست نیاز دراز کنیم.

آن کسی را که وجودمان در اوست بر ما ببخش.

پناه بر تو از تنهایی و غربت و بی کسی.