در آغاز هیچ نبود،کلمه بود وآن کلمه خدا بود "

و"کلمه"بی آنکه بخواندش،و بی "اندیشه ای" که بدانش،چگونه می توان بود؟

و خدا یکی بود وجز خدا هیچ نبود

و با" نبودن " چگونه می توان "بودن"؟

و خدا بود و با او، عدم وعدم گوش نداشت،

حرفهایی هست برای "گفتن " ،

که اگر گوشی نبود ، نگوییم

و حرفهای هست برای نگفتن،

حرفهایی که هرگز سر به " ابتذال گفتن" فرود نمیاورند.

حرفهایی شگفت،زیبا واهورایی همین هایند،

و سرمایه ماورایی هر کس به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد،

حرفهایی بیتاب و طاقت فرسا،

که همچون زبانه های بیقرار آتشند،

کلماتش ،هر یک انفجاری را به بند کشیده اند،

کلماتی که پاره های "بودن" آدمی اند .....

اینان همواره در جستجوی "مخاطب خویشند،

در صمیم "وجدان" او آرام میگیرند

و اگر مخاطب خویش رانیافتند،نیستند،

و اگر او را گم کردند،روح را از درون به آتش میکشند

و دمادم،حریق های دهشتناک عذاب بر میافروزند

و خدا برای نگفتن حرفهای بسیار داشت،

که در بیکرانگی دلش موج میزد و بیقرارش میکرد

و عدم چگونه میتوانست"مخاطب او باشد؟

هر کس گمشده ای دارد،

و خدا گمشده ای داشت .

هر کسی دو تا است و خدا یکی بود

هر کسی ،به اندازه ای که احساسش میکنند،"هست".

هر کسی را نه بدان گونه که" هست"،احساس میکنند،

بدان گونه که احساسش میکنند،"هست".